23 Ocak 2013 Çarşamba

Küçük Bir Veda

Gözlerini açarsın, kendini bilmeden bilirsin çevrendekileri. Senden önce varlardır, seninledirler, belki de senden sonra da olacaktırlar. Kocaman bir artı değildirler hayatında. Çünkü hayatının parçasıdırlar, olması gerekendir onlar, candır. Kıymetini anlamazsın hiçbir zaman yeterince, yitirmeden insan kıymetini anlamaz. Yaratılışının gereğidir bu. Hayat sana şans tanır öğrenmen için sevgiyi. Bazen alır uzaklaştırır canını, sıradağlar arkasına bırakır. Kimi zaman denersin o dağları aşıp canına kavuşmayı, kimi zaman kabullenirsin özlemi. Uzaktan, dokunmadan, görmeden sevmeye alıştırırsın kendini. Bir tek cümlesi, bir tek anısı yeter o zaman. Çünkü bilirsin ki bir gün yanına gelecek, özlemin bir kucaklaşmayla geçecek. Bazen de görmezsin değerini, candır ya senden önce vardır. Hep seninledir ya.. Görevidir ya sana sahip çıkmak.. Gitmesine ihtimal vermezsin. Uzaklarda da olsa kendi hayatının koşuşturması unutturur çoğu zaman özlemini. İşte o gün tanrı çıkar ve der ki "Sen emanetsin aynı onun gibi. Sev ya da sevme, özle ya da özleme.. Ben artık istiyorum emanetimi." Gözünde yaş.. Neye, tam olarak hangi insani düşüncene ağladığın belli değil. İçinde bir boşluk sonsuzluk kadar derin.. Sadece söyleyebildiğin onu ne kadar çok sevdiğin. Anılarının ve söylediklerinin avuntusuyla... Dünyadan yanına aldığı sevgi ve özlem dolu yarım kalpler ve beyaz bir kefenle uğurlarsın canını. Yakıştıramadığın ama senin veremeyeceğin huzura uğurlamanın karmaşık duygularıyla.. Bir melek kanatlarını açtığında ona nasıl "Uçma!" diyebilirsin ki?

2 yorum:

  1. Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim canım daha yeni farkettim yorumunu :)

      Sil